bükük manifesto

uzun zamandır belki düzelir dediğim ve düzelmeyen;
etrafımdaki bütün meşgul olduğunu gözümün içine sokan,
tam bir şey diyecekken işi çıkan,
ne zaman gitsem evde olmayan,
arayacanı söyleyip aramayan,
tüm aile, dost, cem-i cümle yaşayanları, kendi meşguliyetleriyle başbaşa bırakıyorum...
elde olmayan sebeplerden ötürü, kırgın ve bükük duracağım uzun bir süre...

kalbim

saat 23'e on dakika kala kapıya sırtımı dayıyorum...iki elimi kaldırıp yüzüme tutuyorum antrenin ışığında.
neden diyorum, neden hala korktuğun işleri yapıyorsun, korkunun üstüne giderek yenmeye mi çalışıyorsun, yoksa yakın bellediğin, kendin tayin edebileceğini sandığın ölümünü mü sınıyorsun?
ellerim titriyor, uzun zamandır atmadığı haliyle atıyor kalbim...yine atacak...